अंबाला एका राजकुमारी ची प्रेमकथाभाग ७

 

अंबाला एका राजकुमारी ची प्रेमकथाभाग ७

क्रमशः पुढे...... चालू

भिल्लमाने आतील बाजूस कोण आहे का ते वाकून पाहिले व त्याने हाक मारली. थोड्याच वेळात आतील बाजूस एक काळाशार धिप्पाड पुरुष बाहेर आला त्याच्या डोक्याचे मुंडण केले होते. व त्याला शेंडी होती. तिच्या खालच्या टोकास एक गाठ होती. त्यावरून तो ब्राह्मण आहे ते ओळखले. त्याच्या कपाळी असणारे भस्म पाहून व गळ्यातील रूद्र माळ, तो शैव असल्याची खात्री करून देत होती. तो बाहेर येताच भिल्लमास म्हणाला, “ आपण कोण व येथे यायचे काय प्रयोजन आहे.”

भिल्लमाने आपला परिचय करून दिला. व त्याने बालकांचे नामकरण करण्याच्या हेतूने आल्याचे सांगितले. ब्राम्हणाने बारकाईने पाहिले व तो त्यास म्हणाला,

“ ठीक आहे, पण सदरहू मुलाचे नामकरण करताना मज दक्षिण हवी.”

भिल्लम त्याकडे आशाळभूत नजरेने पाहत होता.

“ या गरीब परागंदा माणसाकडून काय मिळेल.”

ते ऐकूण तो ब्राह्मण म्हणाला,” हे पहा नामकरण विधी करण्यासाठी तुस दक्षिणा द्यायलाच हवी. मी असे रोज फुकट काम करू लागलो. तर एक दिवस माझी बायका मुले मज परागंदा करायची. हे बघ तुज दक्षिणा देणे जमत नाही. पण शेजारील अरण्यातून एक मडके भरून मध घेऊन ये. मी नामकरण करेन. आहेस का तयार.”

भिल्लम, ” जी.”

त्या ब्रह्मणाने आपल्या पत्नीस हाक मारली. ती आतून एका रांजनावरील मडके घेऊन आली. ते आपल्या पतीच्या हाती देऊन गर्विष्टतेने आत निघून गेली.

भिल्लमाची पत्नी पतिकडे पहात , “नको तो विधी. आपण जाऊ येथून नंतर करू नामकरण. मधावरील माशा खूप डंख मारतात. जीव घेतील त्या आपला.”

भिल्लम म्हणाला, “ तू घाबरु नकोस, मी अत्यंत हुशारीने आणेन मध बघ तू. चल आता.”

भिल्लम त्या भटाचे घरील ते लहान मडके घेऊन आपल्या पत्नी व त्या मुलासवे त्या ववृध्दम्हातारीचे घरी आला. त्याने त्या वृद्ध म्हातारिस हाक मारली. ती आतून बाहेर आली.व त्या भिल्लमाच्या हातातील मडके पाहून म्हणाली, “ काय आहे, व हे मडके कशासाठी?”

भिल्लम म्हणाला, “ नामकरण विधी करण्यासाठी त्या ब्राह्मण देवाने दक्षिणारूपी मध हवा आहे असे सांगितले. तेव्हा मी अरण्यातून जाऊन येईपर्यंत आपण थोडा माझ्या पत्नी व मुलास आश्रय द्यावा ही विनवणी करतो.”

वृद्धा म्हणाली, “ छोट्याशा नामकरण विधीसाठी मडके भरून मध मागवला. त्याच्या पितरानी तरी पाहिला होता का मडकेभरून मध. दरिद्री व पांथस्थास लुबाडने पाप असते हे त्या ब्राह्मनास काळत नाही का? या ग्रामी दुसरा कोणी ब्राह्मण नाही म्हणून इतका तयाने तोरा दाखवावा”

भिल्लम म्हणाला, “ असू देत. त्याचे पाप पुण्य त्या जवळी. मी एका दिवसात मध गोळा करून आणतो. व माझ्या मुलाचे नामकरण करतो.तरी मी परराज्य रहिवासी असता त्याने नामकरण विधी करण्याचे कबूल केले हे ही नसे थोडके.”

वृद्धा म्हणाली, “ धर्म शास्त्रानुसार त्याने नामकरण करणे हे त्याचे काम असता नकार देणे योग्य नव्हे. तरी या शिशिर ऋतू मध्ये मडके भरून मद मिळणे अशक्य आहे. वनश्रीला फुले ही मधूमासी असतात. मज वाटते तू त्यात थोडी युक्षाच्या रसाची काकवी मिसळावी जेणे करून तुझे काम सोपे होईल.”

भिल्लम म्हणाला, “ पण हे करणे पाप आहे. व आपण अनुभवी असता असा सल्ला कसे देता.”

वृद्धा म्हणाली, “ ही कृष्ण लीला आहे. फसगत करणाऱ्यास फसवणे पाप नाही.”

भिल्लम म्हणाला, “ ते काही असो. आपण मी येईपर्यंत माझ्या पत्नी व मुलास येथे आश्रय द्यावा.”

वृद्धा म्हणाली , “ ठीक आहे. मी माझ्या गवळवाड्यात तिजला ठेवीन. तुला मध पाहिजे असेल तर पूर्व दिशेस सह्य पर्वतास लागून एका दरीमध्ये गुहा आहे. तिथे हा मध मिळेल. पण सावधान तेथील मधमाशी आत्यंतिक क्रोधित . त्याचा डंख म्हणजे मृत्यूच.”

तेव्हा भिल्लमाने ते मडके व त्या वृध्देकडून आणखी एक मडके घेऊन तो रानात आपल्या पत्नीचा निरोप घेऊन निघून गेला.

दुसऱ्या दिवशी त्याने महतप्रयास करून रानातून मध गोळा केला. त्यास एक जुने मोहोळ मिळाले. ज्यातील औषधी मध त्याने काढीला. ते काढनेस जाण्याआधी त्याने उग्रवास असणारी वनस्पतीची पाने चेचून अंगी लावली. व तो मध गोळा करून त्याने दोन्ही मडकी भरली. त्याची कावड करून त्याने खांद्यावर घेतली. तसेच रानातील काही फळे कंदमुळे त्याने एका कापडी पिशवी मध्ये घेऊन तो परत आला. तो पर्यंत त्या वृध्देने त्याच्या पत्नीस आपल्या गवळवड्यात ठेवले. तिला अन्नपाणी दिले. तसेच बालकास दूध दिले. भिल्लम आला. तेव्हा त्याच्या डोक्यावर असणारी थैली व खांद्यावरील मध मडक्यांची कावड पाहून वृद्धा त्यास म्हणाली. “खरोखर तू खूपच धीट आहेस. पण तुझ्या अंगावरचे काटे काढले पाहिजेत. अन्यथा विष पसरेल. त्याने आपल्या खांद्यावर असणारी कावड ओसरीत ठेवली. तसेच ती पिशवी ही. त्याची पत्नी सिंघणा तिथे आली. ती त्याच्या अंगावरील काटे काढू लागली. थोड्याच वेळात तिने ते कार्य केले. तो पर्यंत त्या वृध्द म्हातारीने तुरटीचे तुकडे व काही झाडपाला आणुनी दिला. व सिंघणेस त्यावरचे उपचार सांगितले. त्यातील एक तुरटीचा खडा घेऊन तिने त्याच्या अंगी जखमांवर फिरवला. व रान औषधी लावली. त्याने त्यास गारवा लाभला. त्याने थोडा विसावा घेतला. त्यास बरे वाटू लागले.

त्या नंतर ती दोघे त्या ब्राह्मनाकडे गेली. तेथे त्यास मधाने भरलेले मडके त्याने दिले. ब्राह्मणाने ते मडके बाहेरील ओट्यावर पूजाविधी करतात तेथे ठेवले. ब्राह्मणाने आतून आपल्या पत्नीस कलश भरून पाणी आणावयास सांगितले. व सिंघनेस बालकास स्नान घालण्यास सांगितले. त्या सुगंधी सोमुळ पाण्याने तिने बालकास स्नान घातले. नंतर त्याला पुसून त्या ब्राम्हणाने आपल्याकडील एक सुती वस्त्र दिले. त्यात त्या बालकास घेऊन ती व भिल्लम त्यापुढे पाटावर बसले. त्याने मंत्र म्हंटले. व त्याने भिल्लमास त्याची माहिती विचारली. ती घेऊन तो ब्राह्मण मंत्र म्हणत बोलला, “ आपण आर्य व अनाऱ्यांचे वंशज आहात. सदरहू जाती भिल्ल असता. त्याकारणे आपला उमादेवीशी संबंध येतो. शिवपत्नी उमा हिने भिल्लीनीचा अवतार घेतला. त्या कारणे आपण शिव उपासक आहात. त्यान्वये मी या बालकाचे नाम महारुद्र ठेवत आहे. असे बोलत त्याने मंत्रोच्चार केला. जवळील एक आम्र पर्ण त्याने घेतले. ते मध व तुपात बुडवून त्याने बालकास चाटवले. नंतर कान फुंकून त्याने बालकाचे नाम ठेविले. शंखध्वनी केला. व एक श्वेत वस्त्र त्यास दीले. त्यानंतर त्या बालकाचा अशा प्रकारे नामकरण संस्कार केला. तदनंतर भिल्लम व सिंघणाने त्याचा निरोप घेतला. व ती दोघे त्या वृध्दाकडे आली. तीस थोडा मध व फळे देवून त्यांनी अभिवादन केले. व निरोप घेतला.

निरोप घेताना वृध्दा त्यांना म्हणाली, “ जवळील नगर नायकाचे पत्र घेऊन त्याद्वारे येथे रहाणेची अनुमती घ्या. व एके ठिकाणी स्थावर व्हा.”

तिचे सांगते ऐकूण ती दोघे जवळील नगराच्या दिशेने मार्गस्थ झाली.

क्रमशः पुढे.......