अंबाला एका राजकुमारी ची
प्रेमकथा भाग ३
क्रमशः पुढे चालू...
थोड्याच वेळात त्यांचे त्या स्थळापासून प्रस्थान झाले. पुन्हा महाराणीची स्वारी त्या वाटेने पुढे त्या नदीच्या काठाने उगमस्थानाकडून पुढ निघाली. उगम प्रदेशात नदीचे उथळ पात्र ओलांडून ती वाट पुढे सरकत होती. तिथून पुढे काही अंतर गेल्यावर छोट्या छोट्या वस्त्या लागल्या. त्या पारकरून पुढे महाराणीचा काफिला पुढे गेला. पुढे गेल्यावर त्यांना पुन्हा राज्यमार्ग मिळाला. त्या राज्यमार्गावरून पुढे गेल्यावर नदीचे सुपिक मैदान लागले. तिथे पिके डौलाने डोलत होती. सुंदर शेते सजली होती. आता वस्तीची चाहूल लागली होती. त्यामुळे आपण आता राज्याच्या शेवटी असणार्या एका नगरीत पोहोचणार या कारणे सर्व सैनिक आनंदले होते. त्या मार्गे जात असताना एक आर्त किंचाळी ऐकू आली. महाराणीनी रथस्वाराला रथ थांबवायला लावला. एक अश्वस्वार नायक तिथे आला.
महाराणी, “ नायक दोन चार सैनिक घ्या व कोण मोठ्याने ओरडत आहे ते पहा कोणी तरी संकटात सापडले आहे.”
नायक, “ जी महाराणी.”
तो लगेच चार पाच सैन्य घेऊन गेला. पाहतो तर काय पुढे मुख्य मार्गाला जोडलेल्या उपरस्त्याला एक मडके फुटले होते.त्याच वरील भाग तसाच होता. त्या मडक्याची सुंदरता राज्याचे वैभव सांगत होती. ते पाहून लगेच सैन्य आवाजाच्या रोखाने गेले. तिथे आडरानात त्याना दोन जवान व एक अबला स्त्री दिसली. तिच्या अंगावरील वस्त्रे फाटली होती. तिच्यावर वाईट प्रसंग गुजरात होता. ती निरागस नजरेने त्या सैनिकांकडे पहात होती. सैनिकांनी तिच्या अंगावर एक वस्त्र आणून दिले. व त्या दोघांना जेरबंद करून त्यांनी त्या स्त्रीस व त्या दोघांना महाराणी पुढे हजर केले. ते दोघे सोडा सोडा असे म्हणत होते. ती स्त्री हुंदके देत होती. महाराणी तोपर्यंत त्या रथातून खाली उतरल्या होत्या. त्यांपुढे त्यांना आणण्यात आले. त्यांनी त्या स्त्रीकडे पाहिले. तिचे अंगावरील कपडे फाटलेले होते. अंगावर जबरदस्ती केल्याच्या खुणा दिसत होत्या. महाराणीनी त्या स्त्रीस अभय दिले. व विचारले. “ तू कोण आहेस? तुला काय कष्ट झाले व हे दोघे कोण आहेत.”
महाराणीचे बोलणे ऐकून तिला धीर आला. तिचे अंग थरथरत होते . ती बोलू लागली.
“ महाराणी मी एक पारधी कन्या आहे. मी व माझे नातलग मूळचे अशमक खोऱ्यातील रहिवाशी तिथे परचक्र आले. व आम्ही परागंदा झालो. व या राज्यात आश्रित म्हणून आलो. दोन दिवसापूर्व आलेल्या चक्रवातामुळे आमची कुटुंबे अरण्यात असतानाविलग झाली. त्यामधे बाकीची इकडे तिकडे उदरनिर्वाहासाठी गेलीत. मी व माझे दोन बंधू या नगरीत आश्रित आलो. आम्हाला येताना नगरच्या द्वारावर सैन्याने अटकाव केला. महत प्रयत्नाने आम्हाला प्रवेश मिळाला.
तरी पण या नगरीतील काही दुष्टांची नजर माझ्यावर पडली. माझे बंधू चरितार्थ करण्यासाठी आजू बाजूस काम पाहू लागले. आज ते कामावर गेले होते. मी पाणी भरायला गेले असता माझ्या एकटेपणाचा फायदा यांनी घेऊन दुपारच्या वेळी त्यांनी माझ्यावर जबरदस्ती करण्याचा प्रयत्न चालवला. तुम्ही मायबाप बनून आलात व माझे रक्षण केले.”
महाराणी, “ शिपाही त्यांच्या मुसक्या अवळा. व त्यांना या नगरीच्या अतिथी महालात घेऊन या तसेच या नगराच्या प्रमुख ग्रामणीस आम्ही आल्याचे कळवा. तसेच पुढे अश्वस्वार पाठवा व अतिथी महल स्वच्छ करा.”
महाराणीचा आदेश मिळताच त्या दोन तरुणांच्या मुसक्या बांधल्या. व त्यास जेरबंद केले. एक अश्वस्वार पुढे वेगाने गेला. पाठोपाठ महाराणींचा काफिला निघाला. थोड्याच वेळात ते नगराच्या वेशीच्या दरवाजावर पोहोचले. वेश दरवाजाच्या पहारेकर्याने बंद दरवाजाच्या छोट्या चौकटीतून पाहिले. रथ व सैन्य पाहताच त्याने चौकशी केली. एक अश्वस्वार पुढे झाला. त्याने ओळख पटवून दिली. महाराणी अरूणावतीचा रथ आहे हे समजताच सैन्यात खूप गडबड उसळली. त्यांनी लगबगीने दरवाजा उघडला. व नगरात प्रवेश दिला.
क्रमशः पुढे...
