अंबाला एका राजकुमारी ची प्रेमकथा भाग ३३

 अंबाला एका राजकुमारीची प्रेमकथा भाग ३३

क्रमशः पुढे चालू.....

विश्रांती घेताना महारुद्र त्या शरांचे निरीक्षण करू लागला. तेव्हा त्याला साखळीची आठवण झाली. त्याने ती आपल्या कमरे भोवतालच्या पिशवीत ठेवलेली होती. ती त्याने काढली व तो ती बारकाईने निरीक्षण करू लागला. तेव्हा त्या साखळीवर कोरलेली देवता त्याने पहिली. ती शिवाची मूर्ती दिसत होती. व ती एक सुवर्ण साखळी होती. त्या साखळीची जडण घडण ही पारध्यांच्या गळ्यातील साखळी सारखी होती. पण ती सुवर्ण साखळी होती. व या प्रदेशात इतका कोणीही पारधी श्रीमंत नव्हता. की जो सुवर्ण साखळी तयार करेल. पण ती एका पारधी स्त्रीची होती हे मात्र पक्के होते. त्यानंतर तो त्या शरांना न्याहाळू लागला. त्यातील एक शर जो आश्रमातील खांबनिस लागला होता. तो त्याने घेतला. ज्याने संधान झाले नव्हते. त्याने तो तेथील एका लोटक्यात पाणी घेऊन बुडवला. तर पाण्यावर एक तवंग निर्माण झाला. ते पाणी त्याने बाजूला नेवून ठेवले. एक पक्षी आला व त्याने ते पाणी प्राशन केले. तो थोड्या अवधीत मरून गेला. त्यावरून ते विषारी शर आहेत हे त्याने जाणले. त्याचे निरीक्षण करतेवेळी त्याला जाणवले की वेतापासून बनलेल्या त्या शराची टोके अत्यंत टोकदार होती. व त्याची रचना अत्यंत निमुळती अशी होती. मागील बाजूस पिसे व मध्यभागी अत्यंत तासिव तो शर होता.

महारुद्रला त्या शराचे निरीक्षण करता त्यास त्या पारधी युवतीची आठवण झाली. त्या दोघीही शूर आहेत. व त्याला त्रिशलाने मारलेल्या शरांची आठवण झाली. त्यानंतर त्यास अंबाला आठवली. व तिच्या आठवणी जाग्या झाल्या. व तिला भेटण्याची तीव्र जाणीव त्याला झाली. व त्याने प्रातदिनी तिला भेटायला जाण्याचा निश्चय केला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर उठून तो प्रथम आपल्या वस्तीवर गेला. त्याने आपल्या माता पित्याची भेट घेतली. व तो अन्न सेवन करुन तेथून नदीच्या वाटेला लागला. नदीवर आल्यावर त्याने पाहिले तिथे कोणी नव्हते. नदीच्या पुढील भागात उन्हाळी पाण्याची गरज भागवणे साठी पारधी व भिल्लानी बंधारा घातला होता. त्याने नदीत पाणी तुंबले होते. त्याने आपले धारदार शस्त्र कमरेस बांधले. व आपला धनुष्य व बाण पाठीस बांधून त्याने पाण्यात उडी टाकली. व नदीपार करून तो पारधी वस्तीच्या हद्दीत आला. व वस्तीच्या वाटेला लागला. त्याला आता बऱ्याच पारधी लोकांची ओळख झाली होती. तो हर तऱ्हेने अनेक जणांना मदत करत असल्याने त्याला लोक अदबीने बोलत असत. अनेक भिल्ल व पारधी युवती त्याच्याशी सख्य करण्यासाठी प्रयत्न करत असत. अनेक भिल्ल कुमारींनी त्यास लग्नाची मागणी घातली होती.

पण त्याची नजर त्या पारधी कुमारिकेवर आली होती. वाटेने जाताना त्याला अनेक मुलींचा कालवा ऐकू आला. त्याने पाहिले वाटेच्या बाजूच्या रानात एक भला मोठा आम्रवृक्ष होता. त्याला आंबे लगडलेले होते. त्याखाली मुली गलका करून होत्या. वरून एक युवती त्यांकडे आंबे टाकत होती. महारुद्राला वाटले. की आपणही त्यांना आंबे काढून द्यावे त्याने नेम धरून काही आंबे पाडले. अचानक पडणाऱ्या आंब्याना त्या मुली गोळा करण्यासाठी खाली वाकल्या. वृक्षावर बसलेली युवती ते आंबे तोडायचे सोडून बाण कुठून येतं आहेत हे न्याहाळू लागली. पण गर्दपानांतून ते दिसेनात. अचानक एक शर एक घोस तोडण्यासाठी महारुद्राने मारला. पण अचानक वारा जोरात वाहू लागला. व त्याने बाणाची दिशा बदलली व तो थेट त्या युवतीच्या उजव्या दंडात लागला. तिचा तोल गेला ती फांदीस लोंबकळली व तिने शेजारील वेलींच्या जाळीत उडी घेतली. मुलींनी एकच गलका केला. व त्यांनी तरुणीला बाजूला आणले.

महारुद्राने ओळखले की आपला शर कुणाला तरी लागला आहे. तो लगेच तिथे गेला. व त्याने त्या मुलींना बाजूला सारले व तो त्या मुलीजवळ गेला. तिला पाहताच त्याला धक्का बसला. ती अंबाला होती. तो चटकन तिच्या जवळ गेला

तिच्या दंडाजवळ लागलेला शर त्याने काढला. रक्त ओघळू लागले. त्याने क्षणाचा विलंब न करता आपल्या शरीरावरील वस्त्र फाडले. व ते तिच्या जखमेवर बांधू लागला. सर्व मुली त्याला दूषणे देवू लागल्या. काहींनी त्याच्या पाठीत आंबे मारले. थोड्या वेळाने त्या शांत झाल्या. त्याचे ध्यान त्या मुलींकडे नव्हते. त्याने जवळील झाडाची काही औषधी पाने तोडली. . व ती हातावर चोळून तिच्या जखमेवर लावली. व त्यावर वस्त्र बांधले. रक्त वाहायचे थांबले. इतक्यात काही मुली जवळील पानाचा द्रोण करून पाणी घेऊन आल्या. पाणी शिंपडले न तिला शुद्ध येऊ लागली. महारुद्राच्या डोळ्यातून पाणी पडू लागले. अंबालेस शुद्ध यावी म्हणून ते प्रयत्न करू लागले. शेवटी तिला शुद्ध आली. तिने पाहिले. की आपण एका पुरुषाच्या मांडीवर विसावलो आहोत. ती चटकन उठली. व तिने त्याकडे पाहिले. महारुद्र तिच्यासमोर शांतपणे बसलेला व त्याच्या डोळ्यातून वाहणारे अश्रू सर्व काही सांगत होते. ती त्याच्याकडे पाहून हसू लागली. अचानक तिचे लक्ष त्याच्या दंडावरील जखमांकडे गेले. त्यावरून तिने लगेच हेरले की हा त्या दिवशी रात्री त्या आश्रमावर हल्ला करणाऱ्यात होता. तिने त्याला पूर्ण न्याहाळले. त्याचे ते पिळदार दंड एखाद्या बळकट पैलवाणास लाजवेल असे होते. पण तिने त्याला अगतिकच पाहिले होते. ती चटकन उठली. व तेथील मुलांसमवेत चालू लागली. तिच्या हातातील त्या जखमेतून तीव्र वेदना उमटत होत्या. ती निघालेली पाहता तो चटकन तिच्या जवळ आला. व म्हणाला, “मला माफ कर. मी आंबे पाडून देण्याच्या हेतूने शर चालवला होता.”

अंबाला, “ ते मी जाणते. तुम्ही माझ्याबरोबर नेहमी शरणागत असल्यासारखे का येत असता. तसे येत जाऊ नका.”

असे बोलून ती तेथून निघून गेली.

…..

क्रमशः पुढे......